Ile snu potrzebujemy po 40., 50. i 60. roku życia?

Potrzeba snu nie spada gwałtownie po przekroczeniu czterdziestki czy pięćdziesiątki. Z wiekiem zmienia się jednak rytm i struktura snu: częściej pojawiają się wcześniejsze pobudki, płytszy sen i większa podatność na jego przerywanie.

CDC podaje, że dorośli w wieku 18–60 lat powinni spać co najmniej 7 godzin na dobę. Dla osób 61–64-letnich podawany zakres to 7–9 godzin, a dla osób w wieku 65 lat i więcej 7–8 godzin. Są to wartości orientacyjne — równie ważna jak liczba godzin jest jakość snu i to, jak człowiek funkcjonuje w dzień.

National Institute on Aging wskazuje, że z wiekiem ludzie częściej zasypiają i budzą się wcześniej, a czas spędzany w poszczególnych fazach snu się zmienia. Samo częstsze wybudzanie nie musi oznaczać choroby. Powodem do rozmowy z lekarzem są natomiast długotrwałe trudności z zasypianiem, utrzymaniem snu, wyraźna senność dzienna, głośne chrapanie z przerwami w oddychaniu albo sytuacja, w której mimo wystarczającej ilości czasu w łóżku człowiek stale budzi się niewypoczęty.

Najprostsze zasady to stałe godziny snu, regularny ruch w ciągu dnia oraz ograniczenie późnej kofeiny, alkoholu i ekranów w sypialni. Jeśli problemy utrzymują się przez dłuższy czas albo pojawia się silna senność dzienna, warto omówić je z lekarzem zamiast stale leczyć się samodzielnie. Pomocne jest też obserwowanie regularności. Jedna gorsza noc po stresującym dniu nie świadczy o zaburzeniu snu. Większe znaczenie ma powtarzający się wzorzec przez wiele tygodni i jego wpływ na koncentrację, nastrój, bezpieczeństwo podczas jazdy czy wykonywanie pracy. Kłopoty ze snem bywają też skutkiem innych problemów, takich jak ból, bezdech senny, działania leków, lęk lub depresja, dlatego przewlekłej bezsenności nie warto automatycznie uznawać za nieunikniony element starzenia automatycznie.

Źródła

CDC — About Sleep: https://www.cdc.gov/sleep/about/index.html

NIA — Sleep and Older Adults: https://www.nia.nih.gov/health/sleep/sleep-and-older-adults